• 1.jpg
  • 01.jpg
  • 03.jpg
  • 10.jpg

Аўтар
Фёдарава Ганна Станіславаўна,
настаўнік пачатковых класаў

Вершы пра малую радзіму

2018-03-14-00

Карабоўская шасейка

Уецца змейкай,
гнуткай змейкай
Карабоўская шасейка.
Лета пах,
нябёсаў просінь…
І бярозы ў неба ўзносяць
пышны верх,
бы каралеўны.
Так прывабна!..
Так напеўна!..

Стан бялюткі,
стан павабны.
У бяроз прытулак слаўны!
Лета пах,
нябёсаў просінь…
Лёгка на душы, і просіць
сэрца ласкі і пяшчоты.
Шэпча лісце:
― Дзе ты? Хто ты?

Уецца змейкай,
гнуткай змейкай
Карабоўская шасейка.
Лета пах,
нябёсаў просінь…
― Не спяшайся ў край наш,
восень,
Лета дай красой напіцца!
Ой, бярозкі! Чараўніцы!

***

2019-04-09-2

Водар Карабоўшчыны

Тут не нарадзілася,
Толькі тут узрошчана,
І паўсюль мне мроіцца
Водар Карабоўшчыны.

Травы сакавітыя
І бярозкі стройныя,
Песні жаўруковыя
Ды вятры няўмольныя.

Водар Карабоўшчыны –
Мёду пах гаючага,
Яблыні вясновыя
Ды лугі пахучыя.

А палі – бяскрайнія!
Радасць у вачах…
Водар Карабоўшчыны –
Чабаровы пах!

2019-04-09-3

Мой край вясновы

 

Мой край вясновы! Сінімі снягамі
Яшчэ спавіта сонная зямля,
Яшчэ не абудзіліся дубровы,
Ды птушкі ўжо ляцяць, ляцяць здаля.

Яшчэ не адгукнуліся палеткі
Праменням сонца ярка-залатым,
Яшчэ не зацвілі пралескі-кветкі,─
Зямля працівіцца марозам злым.

Зямля чакае цёплага прадвесня,
Нібы суцішылася… і маўчыць.
Чакае звонкай жаўруковай песні,
Чакае, што жураўка закрычыць.

Тады прачнуцца родныя прасторы
І ўстрапянуцца рэкі ада сну!
І што нам горы, ды нашто нам моры, ─
У родным краі стрэцім мы вясну.

І зажывем, абуджаныя сонцам,
І заспяваем… Як вясёла жыць!
Мой край вясновы я люблю бясконца,
Чакаю: мо жураўка закрычыць?!

2019-04-09-4

***

Як мала чалавеку трэба:
Глыток паветра, скібу хлеба,
Яшчэ – блакіт, каб бачыць неба…
Як мала чалавеку трэба.

Як чалавеку трэба многа:
Была каб роўнаю дарога,
Не быў бядней каб за другога…
Як чалавеку трэба многа!

Як чалавеку трэба мала:
Каб зорка ночкаю заззяла,
А ранкам сонейка ўставала…
Як чалавеку трэба мала.

Як многа трэба чалавеку:
Каб шанцавала аж да веку,
Душа каб не спазнала здзеку…
Як многа трэба чалавеку!

А колькі ж мы на справе маем?
А маем столькі, колькі дбаем!..